Naar de inhoud

ANBI Logo

MEmoires van...

MEmoires van Thea L.

Veertig jaar tussen vrees en hoop 

-----
 

aflevering 9

Slot.

De geruststelling die ik voelde toen ik eindelijk, na 30 jaar, een diagnose te horen kreeg voor al mijn onverklaarbare klachten, duurde niet lang. Het label ME bleek slechts een etiket dat niets verklaarde, waar geen remedie bij paste, en dat bovendien in sommige kringen werd gezien als een modekwaal.. 
Lees verder...

-----

Aflevering 8

Over hypo’s, mislukt Drentenieren en eindelijk ME…

Het is merkwaardig hoe je je standaard  oprekt als je een tijdlang gedacht hebt dat je misschien bezig was dood te gaan aan een mysterieuze ziekte. Het gesukkel met regelmatig opduikende infecties, rug- en nekklachten, maag- en darmklachten, gewrichtspijnen of een chronische bijholteontsteking beschouwde ik slechts als lichte ongemakken. Iedereen heeft wel eens wat, nietwaar?  Lees verder...

-----
 

Aflevering 7
 
Euforie, de prijs ervoor en korrels van een homeopaat
 
Mijn voorgevoel bleek juist. Na enkele weken ontving ik het verlossende bericht: ik was 80 % arbeidsongeschikt verklaard.
Dat is nog eens andere koek, reageerde mijn voormalige geliefde. De man schrijft een sympathieke brief: hij heeft geen spóór van hysterie bij je kunnen ontdekken en als er al sprake is van psychische factoren die zouden bijdragen aan je huidige klachten, dan zijn die eerder het gevolg van je negatieve ervaringen in de afgelopen periode. Hij ziet je als behoorlijk getraumatiseerd. Gefeliciteerd ! Ik zal je een kopie sturen. Lees verder...

-----

Aflevering 6

Een tweede huisarts en een begripvolle psychiater-keuringsarts

Nog meerdere malen heb ik me afgevraagd wat de man bezielde. Handelde hij uit een soort misplaatste loyaliteit ten opzichte van zijn collega's? Of was hij bang in zee te gaan met een duidelijk geschifte patiënt die misschien over hèm ook dergelijke fantasieverhalen ging rondbazuinen? Ik zal het wel nooit weten. Lees verder ...

-----

Aflevering 5 

Over geloven in God en de plotselinge omslag in een kandidaat-nieuwe huisarts

Ik was ten einde raad. Niemand geloofde me. Niemand wist wat ik mankeerde. Was ik op mijn 36ste bezig dood te gaan aan een onbekende ziekte? Maar ik wìlde helemaal niet dood !

Na een flinke huilbui probeerde ik mezelf af te leiden door de radio aan te zetten, met het volume van de koptelefoon voluit. Ravel's pianoconcert in G overspoelde me en waste de wanhoop weg. Later grapte ik wel eens dat Ravel me het leven had gered en ten dele was dat ook waar; deze ervaring bracht een soort keerpunt teweeg. Ik werd me bewust van een innerlijke krachtbron die mij zou helpen dit alles te doorstaan, ook al liet mijn lichaam het afweten. Ik zou doorgaan, hoe dan ook.
Lees verder ...
 

-----

Aflevering 4

‘Inbeelding’, een heel erge verergering en een bizarre ‘diagnose’

Het was een schrale troost te vernemen dat ik niet het enige slachtoffer was van deze keuringsmethodes. Diverse dagbladen wijdden artikelen aan het verschijnsel. De "nep-keuringen" zouden bedoeld zijn om het misbruik van de WAO in te dammen. De nieuwe mode onder artsen om onbegrepen klachten waar zij geen remedie voor wisten "psychisch" te noemen (de term "tussen de oren" was toen nog niet in zwang) speelde de instanties hierbij in de kaart. Helaas werd de term, ook door de artsen zelf, maar al te vaak onjuist uitgelegd, niet als de psychosomatische oorsprong van een reële lichamelijke klacht, maar misbruikt om het medisch onvermogen af te wentelen op de patiënt: de klacht zou ingebeeld zijn, de patiënt een werkonwillige hypochonder die weigerde in te zien dat hij niets mankeerde. Lees verder...

-----

Aflevering 3.

De kleine, gebogen, ietwat scheef lopende man die mij uit de wachtkamer kwam halen leek mij al bij leven gemummificeerd. Ik schatte hem op minstens tachtig jaar oud. Hij settelde zich achter zijn bureau gewapend met een gelinieerd schrijfblok en vulpen en vuurde, ietwat hakkelend, een aantal m.i. irrelevante vragen op mij af, alsof hij niet goed wist hoe hij TE WERK moest gaan. Hij schreef moeizaam, met trillende hand, en er verstreken minuten na elke vraag. Vervolgens moest ik me uitkleden op mijn onderbroek na en op de onderzoekstafel gaan liggen, waarna hij me van top tot teen betastte en langere tijd mijn benen beurtelings boog en strekte, waarbij hij strak in mijn kruis staarde. Dat dit alles niets met welke vorm van onderzoek ook te maken had, was mij al snel duidelijk; dat de man dementerend was eveneens. Het voorgedrukte kaartje lag, met paraaf en al, klaar in de la van het bureau. In mijn haast om daar weg te komen, vergat ik een taxi te bellen. Verblind door tranen strompelde ik door de mij onbekende Nijmeegse straten tot ik op een snackbar stuitte, waar ik wat dronk en een taxi bestelde. Lees verder...

-----
 

Aflevering 2.

De daaropvolgende twee jaar bleef ik sukkelen. Mijn werkdag begon niet voor tien uur, tot koffietijd presteerde ik vrijwel niets en na de koffie snakte ik naar mijn lunchpauze, die ik languit op de bank doorbracht. Omringd door artsen van allerlei kunne kon ik niet aan enige medische bemoeienissen ontsnappen, en uiteindelijk gaf ik gehoor aan een veelgehoord advies en liet me ter observatie opnemen in het St.J. Ziekenhuis in Deventer. Lees verder...
 

-----
 

Aflevering 1

Kortgeleden zag ik de DVD over ME: Voices from the Shadows. Ik herkende er veel in en was diep geschokt, niet alleen over de inhoud, maar vooral omdat er in veertig jaar zo weinig veranderd lijkt te zijn. Luister maar naar mijn verhaal ........

-----
 

 

 

BijlageGrootte
MEmoires van Thea L. 1-3-13.pdf408.05 KB
MEmoiresvan Thea L afl 2.pdf442.87 KB
MEmoiresvan Thea L afl 3.pdf409.59 KB
MEmoiresvan Thea L afl 4.pdf415.79 KB
MEmoiresvan Thea L afl 5.pdf415.28 KB
MEmoiresvan Thea L afl 6.pdf414.19 KB
MEmoiresvan Thea L afl 7.pdf414.72 KB
MEmoiresvan Thea L afl 8.pdf419.88 KB
MEmoiresvan Thea L afl 9.pdf416.79 KB

Nieuwsarchief

Nieuwsarchief

vergeetmeniet-folderVrouw met laptopVrouw aan het waterVergeetmeniet2Student

vrijwilligers gevraagd

LeesME blok

LeesME tijdschriften