Het verhaal van Britt

Hallo allemaal,

Mijn naam is Britt van Randeraad en ik ben 30 jaar oud. Mijn verhaal begint al rond mijn 4e levensjaar. Toen heb ik een paar dagen in het ziekenhuis gelegen en de artsen wisten eigenlijk niet goed wat ik had. Dat zullen we ook nooit weten. Maar één ding was wel duidelijk: vanaf die tijd ben ik nooit een energiek kind geweest en na het boodschappen doen met oma moest ik al slapen op de bank. Sporten? Dat betekende 3 dagen spierpijn en bijkomen.

Ik weet dus niet beter dan dat ik nooit energie heb gekend zoals gezonde mensen dat kennen. Dat is aan de ene kant een voordeel, maar aan de andere kant ook zwaar. Het voordeel was dat ik snel mijn eigen grenzen aangaf en ik eigenlijk vanzelfsprekend al aan ‘pacing’ deed. Maar in mijn tienertijd, zo rond mijn 14e, werd het erger. Tijdens groeispurten was ik extra moe, en het hielp niet mee dat mijn middelbare school 12 km verderop lag en wij met grote groepen daar naartoe fietsten. Deze periode heb ik het heel zwaar gehad, zowel fysiek als mentaal.

Op de middelbare school kon ik goed meekomen met de stof en op goede dagen merkte ik dat er meer in mij zat. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik uiteindelijk, via het volwassenenonderwijs, op mijn 20e mijn VWO diploma haalde. Helaas wel met het verkeerde profiel, want ik wilde graag biologie studeren. Dat was moeilijk, maar toch heb ik via datzelfde volwassenenonderwijs mijn vakken gehaald die ik nodig had en begon ik dan eindelijk op mijn 21ste aan de bachelor biologie in Leiden.

Hier heb ik 5 jaar over gedaan, tijdens de studie kwam ik erachter dat 30 studiepunten voor mij het beste waren om per jaar te halen, precies de helft eigenlijk. Toch heb ik de studie een jaar eerder kunnen afronden, dankzij corona, omdat ik toen thuis kon blijven en alles online werd aangeboden. Dat voelt wrang, want de meesten van jullie zullen juist door dit virus nu aan bed gekluisterd zijn.

En nu zijn we in totaal bijna 10 jaar verder en rond ik mijn master microbiologie over een paar maanden af. Ik schaamde mij vaak voor mijn leeftijd, iedereen was altijd een jaar of 5 jonger. Te streng voor mezelf en nog steeds ga ik tijdens stages vaak over mijn grenzen. Feestjes? Bijna onmogelijk tenzij ik 3 dagen vrij ben daarna. Het blijft lastig, maar mentaal weet ik niet beter, natuurlijk ben ik vaak verdrietig als ik weer een slechte dag heb, maar ik ben ook dankbaar dat ik überhaupt kan functioneren!!

Voor alle studenten met deze ziekte wil ik graag meegeven: ga je droom achterna, maak je studie af als je dat graag wilt, en let niet op hoe langzaam het soms voelt, planningen maken zijn bijna onmogelijk, ga praten met je studieadviseur en zet door.

Het maakt je op het einde extra trots!

Liefs Britt