Het verhaal van Loes
Lieve allemaal,
Zes jaar geleden was ik nog gezond en energiek. Ik werkte hard, zong veel in allerlei koren en groepen en kon veel aan. Ik dacht nauwelijks na over mijn lichaam. Dat deed het gewoon.
Liggen
Nu is alles anders. Liggen is de hoofdmoot. In bed, op de bank, in mijn ligstoel in de tuin. In mijn hoofd wil ik nog steeds van alles doen, maar mijn lichaam heeft andere ideeën. Te veel doen betekent onherroepelijk PEM en een terugslag. Iedere keer weer.
Uitdaging
Mijn grootste uitdaging is inmiddels het aanvaarden van de situatie. Aanvaarden dat beter worden geen optie is en dat terugkeren naar wie ik was niet meer mogelijk is. En dat is moeilijk. Want afscheid nemen van je oude zelf is rouw. Rouw om het verlies van mogelijkheden en allerlei vanzelfsprekendheden.
Verleiding
En waar ligt in godsnaam mijn inspanningsgrens? Altijd weer op een ander punt, zo lijkt het. Zo moeilijk om te managen. Ik ga dan ook nog regelmatig onbedoeld (en soms ook bedoeld) over mijn grens met alle gevolgen van dien. De verleiding om op de iets betere momenten alle signalen van mijn lichaam te negeren en teveel te doen blijft enorm groot en heeft bijna altijd een flinke terugval als gevolg. Eigenlijk gestraft worden voor te willen leven. En dan maar weer eindeloos wachten totdat je lichaam weer enigszins tot rust komt. Het is en blijft een gemene ziekte!!
Slechte dagen
Er blijven dus af en aan (hele slechte) dagen (weken) dat ik me machteloos, opstandig en verdrietig voel. En ook angstig dat ik alleen maar slechter word en niet meer op zal krabbelen.
Wat mij helpt
Maar juist dan probeer ik te kijken naar wat er wél is: verbinding met mensen: mijn lieve man, kinderen en kleinkinderen, mijn vriendinnen. Kleine momenten van geluk, er zijn voor de mensen die mij dierbaar zijn. Oprecht meeleven en meegenieten met wat zij meemaken geeft mij het gevoel dat ik toch nog enigszins actief in het leven sta (lig).
Opgeven of aanvaarden?
Ik heb na zes jaar vechten tegen de realiteit en diverse terugvallen verder het opgegeven wat betreft het zoeken naar genezing of medicatie en ben op dat terrein overal mee opgehouden (natuurlijk blijf ik wel hopen).
Dat heet denk ik aanvaarding en geeft in ieder geval rust. Er is gewoonweg geen wonderbaarlijke oplossing en niemand weet hoe het zit met Long Covid.
Hoop
Er wordt gelukkig veel onderzoek gedaan en er is inmiddels al op diverse fronten bewezen dat er fysiek iets grondig mis is in ons lichaam.
Maar hoe dit te genezen… dat weet nog steeds niemand. En nu dus proberen gewoon te leven bij het moment. De ene dag voel ik me wat beter dan de andere dag. Geen peil op te trekken.
Belangrijkste
Het belangrijkste voor mij is de verbinding met mensen (man, kinderen, kleinkinderen, vrienden en vriendinnen). Dat brengt geluk in mijn leven.
Verder genieten van de natuur en van de vogeltjes (in mijn tuintje en op de camping en soms vanuit mijn rolstoel), van mooie muziek, slow tv en podcasts luisteren. Dat is het dan. Ik zoek het geluk nu vooral in de kleine dingen.
Maar hé… Klein leven is ook leven!