Ervaringsverhaal Niki: 'Moederziel'

Datum: 
01/08/2021

Hieronder delen wij een persoonlijk verhaal van Niki over haar leven met ME en het verdriet dat het ook met zich meebrengt.
 

Moederziel

Momenteel heb ik vakantie op eigen eiland, en ik zit best lekker in m'n vel.

En toch, zo ineens, waren daar vanavond de tranen. Ze rolden over mijn wangen, terwijl mijn handen trilden, en mijn loopneus overuren maakte. Niet enkel tranen van uitputting dit keer, maar van heus verdriet.

Na een week met 2 middagen van -na lange tijd weer eens- oergezellig lunchen met lieve vriendinnen ('Goh Niki, wat zie je er fantastisch uit!'), en vanmiddag tijdens het uurtje pompoen-pannenkoeken maken & bakken voor zoonlief en mijzelf, voelde ik ook het aller-allerlaatste restje reserve-energie wegstromen uit m'n lijf.

Dat was natuurlijk te verwachten, ondanks alle vooraf genomen rust. En dat verplaatsen van die zware plantenpot vanochtend was natuurlijk ook bepaald niet slim.... Mijn lichaam antwoordde in niet mis te verstane lichaamsbewoordingen: de spieren gierden van de pijn, de benen werden loodzwaar, en m'n voeten gloeiden, alsof de energie van daaruit rechtstreeks brandend & smeulend de grond in was getrokken.

De uitputting deed zijn vreselijke werk, en ik sloop naar mijn -heilige- ontprikkelplek. Daar ben ik in een megadiepe slaap gevallen. Pas vele uren later werd ik wakker en het was al donker. Mijn man had, zo zag ik, uren eerder geappt dat hij even bij een vriend was. Niets bijzonders, niet erg. Maar nog steeds doodop, en met een zwaar hart ging ik naar de woonkamer, want ik wist dat ik onze puberzoon daar voor de 1000ste keer moederziel alleen zou aantreffen. Alleen, omdat zijn moeder altijd wel ergens om moet 'rusten, slapen, ontprikkelen, bijkomen'. Mijn zoon heeft zich allang aangepast, hij weet inmiddels niet beter, maar vandaag knapte er iets in me.

Barstend van het schuldgevoel, verdriet en onmacht pak ik hem vast, knuffel hem, en zeg met trillende stem 'sorry' voor alles. Dan loop ik even weg, uit zijn zicht, om koffie te gaan halen. Bij het koffieapparaat begin ik te huilen, te trillen. Om alles. Om niets. Om de Millions Missing. Om mijn enige kind.

Ik neem even de tijd, en loop dan terug, en ga -terwijl ik eigenlijk het liefst weer in bed zou willen kruipen- languit op de bank een lachfilm met zoonlief kijken. De combi van ontspannen kind, warme espresso & ongecompliceerd lachen blijkt een gouden greep.
Nu ben ik weer terug op de rustplek, en gaat het wel weer. Maar op dit soort momenten voel ik hoe diep het verdriet, het schuldgevoel en de machteloosheid werkelijk zit. En ik weet het hoor, het is niet 'mijn schuld' of iemand anders' schuld, I know...

Ik wil nog zoveel, ik kan best veel, en ik heb nog zoveel dromen & wensen, maar ja...die ziekte, he? Van mild naar matig, en daar soms tussenin laverend, maar -tijdens of achteraf- altijd onverbiddelijk.

Morgen zal het allemaal weer beter zijn. Heus. Die vlinder gaat -uiteindelijk, ooit- weer vliegen. Of misschien blijft het bij fladderen; is ook goed. Maar voor nu gaat deze trage rups weer even terug in de cocon. Goed bijkomen.

Welterusten allemaal & tropische groet,
Niki

 

 

 

 

---